Het boek
Met het project *Kaddish des mouches* onderzoekt Olivia Tapiero, een joodse en Arabische schrijfster geboren op het niet-afgestane grondgebied van Tiohtià:ke (Montréal), hoe het fascisme de taal beïnvloedt en haar de adem beneemt. Door syntaxis te putten uit hedendaagse en vroegere politieke toespraken, alsook uit entomologische studies uit de negentiende eeuw (een tijdperk waarin wetenschappelijk racisme zich vormde), schrijft ze een gebed voor de doden en tegelijkertijd een beschouwing over het getuige zijn daarvan. Kaddish des mouches is tevens een bezwerende monoloog, waarvan de syntaxis uiteenvalt tot ritme en klankbeweging, waarbij de muzikaliteit zelf het ‘insect’ van de literatuur is, die de betekenis terugbrengt naar de klank, stof geeft aan de rede en tegelijkertijd de contouren ervan bedreigt.
Performance
Kaddish des mouches is een gebed: een tekst die, net als de ogen die getuige zijn van de bloedbaden, heen en weer schakelt tussen de wereld van de doden en die van de levenden. De beschadigde, bezwerende taal komt voort uit een antizionistisch joods perspectief, dat zich keert tegen de nederzettingen en de genocide die in naam van de Plaats wordt gepleegd. De tekst ontvouwt zich daar waar de taal ophoudt, door de vele afgebroken levens en totalitaire verdraaiingen van de betekenis. Door zich te splitsen, door te struikelen over haar eigen medeklinkers, omarmt haar stem een tijdloos geweld en omhelst zij de doden uit het verleden en de toekomst.